K

arşılaştığınız on çocuktan yedisinin Jeneratör olma ihtimali var. Saf Jeneratörler ve Manifeste Eden Jeneratörler birlikte insanların yaklaşık yüzde 67’sini oluşturuyor. Yani bir anne baba olarak bu enerjiyi tanımak bir seçenek değil, neredeyse bir zorunluluk.

Ra’nın beni çok etkilemiş bir sözü vardır: “Bu bilgi yetişkinler için değildir, çocuklar içindir.” Ama çocuklara ulaşmak için yetişkinlerden geçmek gerekiyor. Ben de sık sık şunu söylerim: Makineyi bozulacağı kadar bozduk; şimdi toparlamaya çalışıyoruz. Bizim yaşlarımızda, on beşinde de başlasanız yirmisinde de, makine çoktan bozulmaya başlamış oluyor. Sonra o izleri temizlemek için yıllarca uğraşıyoruz.

Çocuğun ise bize göre büyük bir avantajı var: Tabiatına daha yakın. Human Design açısından çocukla yetişkin arasında en ufak bir fark yok; eksik olan yalnızca tecrübe. Bu yazıda Jeneratör bir çocuğun enerjisinin nasıl çalıştığını ve bir anne babanın o enerjiyi bozmadan büyümesine nasıl eşlik edebileceğini anlatmak istiyorum.

Vızır vızır çalışan bir motor

Bir çocuğu Jeneratör yapan tek bir merkez var: sakral. Sakral tanımlıysa, tamam, karşınızda bir Jeneratör var; başka bir alternatifi yok.

Sakralın bir üretim ve tüketim döngüsü vardır. Üretim, enerjinin depolandığı süreçtir ve uykuda olur. Sağlıklı bir Jeneratör enerjisini tüketip yattığında motor enerji üretmeye başlar ve hızla enerji depolar. Tüketim ise gözünü açtığı an başlar; o meşhur pil reklamındaki ayıcık gibi koşturmaya başlar.

Jeneratörün aurası açık, kucaklayıcı ve sarıp sarmalayıcı. Bir koruma mekanizması yok. Dizaynı Yaşa Atölyelerinde bunu şöyle anlatırım:

“Sakralın enerji kaçağı çok fazladır. Aurası açıktır ve gezegendeki yaşamı beslemek için enerji kaçakları vardır ve ‘ıh-ıh’ demediği sürece sakralın enerjiyi içeride tutması çok zordur. Gezegendeki yaşamı böyle besler; yürüdüğü yere enerji saçarak yürüyor gibi düşünün.”

Jeneratör bir çocuğu bu gözle izlediğinizde çok şey yerine oturuyor. Odaya girdiğinde ortamın canlanması, bir oyuna “evet” dediğinde saatlerce bırakmaması, bir şeye enerjisini vermek istemediğinde ise hiçbir rüşvetin işe yaramaması. Sakral her şeye değil, cevabı olan şeye akar.

Bir de şunu bilmekte fayda var: Sakral enerjisinin tamamını her gün açmaz. Dizaynı Yaşa Atölyelerinde anlattığım gibi, depoda enerji olsa bile o gün sunulabilir enerji belki yalnızca yüzde ondur. O yüzde on bittiğinde çocuk birden söner. Bu tembellik değil, sakralın kendi hesabı.

“Hı-hı” terbiyesizlik değil

Ra’nın çok sevdiğim bir sözü var: “Sakralın sesi vardır; diğerleri konuşur.” Sakralın kelimesi yoktur, farkındalığı yoktur. “Hı-hı”, “ıh-ıh”, bir cıklama, omuz silkme, ilkel bir kahkaha, ışıldayan gözler; hepsi sakralın “buna enerjim var” ya da “yok” deme biçimi.

“Bunu bebeklerde bile görürsünüz; Jeneratör bebeklerin sürekli ‘hee, huu’ gibi sesleri vardır. Daha konuşmayı bilmeden ‘Bunu yer misin?’ diye sorduğunuzda ‘hı-hı’ ya da ‘ıh-ıh’ diye cevap verir.”

Sorun şu ki bizim kültürümüzde bu sesler saygısızlık sayılıyor ve çocuğa ilk müdahale tam da buradan başlıyor: “Ağzın kelime öğrenmedi mi? Niye evet, hayır demiyorsun?” Ben çocukken çok “cık”lardım; babam kızardı: “Sen cıklamaktan başka bir şey bilmez misin?” Ben de “Cık cık!” derdim. Jeneratörler ilk sarsıntıyı buradan yaşıyor. Jeneratör bir çocuğun annesinin öğrenmesi gereken ilk şey bu seslere saygı göstermek.

Ra’nın kendi çocuklarıyla yaptığı deney bunun en güzel örneği: “Çocuklarıma hep evet ya da hayırla cevap verilecek sorular sordum. ‘Hı-hı’ ya da ‘ıh-ıh’ diye cevap vermediklerinde asla kâle almadım.”

Doğru soruyu sormak

Sakral bir emre değil, bir soruya cevap verir. “Banyoya gir” değil, “İki saat sonra banyo yapar mısın?” Dizaynı Yaşa Atölyelerimden birinde bir Jeneratör arkadaşımın yakınmasını paylaşmıştım:

“‘Gidelim mi?’, ‘Benimle gelir misin?’ demek için eklenecek iki harften yüksünüyoruz.”

Sorunun kelimeleri bile cevabı değiştirir. “Ders çalışmak istiyor musun?” sorusuna “ıh-ıh” diyen çocuk, “Hadi seninle şu kitabın üzerinde çalışalım mı?” sorusuna “hı-hı” diyebilir. İstemekle yapmak da aynı şey değil: “Makarna ister misin?” “Ha!” Makarna önüne gelir: “Ih, bunu yemeyeceğim.” “Ama istiyordun!” İstemekle yemek aynı şey değil. Ne kadar spesifik sorarsanız cevap o kadar netleşir: çikolatalı dondurma başka, fıstıklı dondurma başka.

Bu bir yönlü de olmamalı. Çocuk büyüdükçe eğer annesi veya babası Jeneratörse onlara da evet-hayır sorularıyla yaklaşmayı öğrenmeli.

Uyku saatini kaldırın

Jeneratör bir çocuk varsa uyku saatinin kaldırılması gerekiyor. “Şu saatte uyuyacaksın” değil; yorulduğunda, enerjisi bittiğinde uykuya geçmesi gerekiyor. Enerjisini tüketmeden onu yatağa gönderiyorsanız, başka hiçbir şeye gerek kalmadan makineyi bozmaya başlamışsınızdır.

Bunu kendi üzerimde çok denedim. Sıklıkla Dizaynı Yaşa Atölyelerinde şöyle anlatırım:

“Bedenim gerçekten ihtiyaç duymuyorsa, sakralım enerjiyi tüketmemişse ve ben yine de yatıyorsam, kalktığımda benden hayır beklemeyin. Kafamın içine bir saman yığını doldurulmuş gibi oluyor.”

Şimdi bunu bir çocukta düşünün. Enerjisi bitmeden yatırılan Jeneratör çocuk sersem kalkar, toparlanamaz, huysuzluk yapar ve bu saatlerce de sürebilir. Siz iyilik yaptığınızı sanırsınız ama çocuk serseri mayın gibi etrafta dolaşır.

Uyku saatini kaldıran bir projektör arkadaşımın hikâyesini hep anlatırım. “Nasıl kaldıracağım uyku saatini, olmaz ki, her gece savaşıyoruz” diyordu. Kaldırdı. Çocuklar önce çok sevindi; sonra bir akşam sekiz buçukta “Bizim uykumuz geldi” deyip kendileri yattılar. Çünkü direnmelerinin bir kısmı da aslında inattan geliyormuş.

Sabah kalkmakta zorlanan çocuğa da emir değil soru: “Yarın okula gitmek için saat altıda kalkar mısın?” Çoğu zaman enerji kendini ona göre ayarlıyor ve çocuk altıda, hatta beş kırk beşte kalkmış oluyor.

Bir de “sekiz saat uyku” efsanesi var. Sağlıklı yaşayan bir Jeneratör çocuğun çok az uykuya ihtiyacı olabilir.

Saf Jeneratör mü, Manifeste Eden Jeneratör mü?

Manifeste Eden Jeneratör beşinci bir tip değil. İkisinin aurası aynı; fark mekanik. Saf Jeneratör adım adım ilerler, her adımda bir şeye konuşlanarak. Manifeste Eden Jeneratörün hazırlık süresi daha kısadır, daha seri çalışır ve adım atlama eğilimindedir.

Bu, çocukta çok net görülür. İkisine de aynı lego setini verdiğinizi düşünün. Saf Jeneratör çocuk talimat kitapçığını sayfa sayfa takip eder, bir adımı bitirmeden diğerine geçmez; siz “Hadi, biraz hızlan” dediğinizde tıkanır ve hüsrana kapılır. Manifeste Eden Jeneratör çocuk ise kutunun üzerindeki resme bakar, sayfaları atlayıp doğrudan sonuca giden parçaları birleştirmeye başlar. Çoğu zaman çok daha çabuk bitirir; ama atladığı bir adım yüzünden en alttaki bir parçanın eksik kaldığını fark ettiğinde yarısını sökmesi gerekir ve öfkesi o an parlar. Onun öz olmayan teması hüsran artı öfke; Dizaynı Yaşa Atölyelerinde anlattığım gibi “saman alevi gibi parlar, gözünü karartır, önündekini parçalar ve sonra yoluna devam eder.”

Manifeste Eden Jeneratör çocukların bir adımı atlamadan önce o adımı gerçekten atlayabileceklerinden emin olmaları önemlidir. Sıklıkla “Manifeste Eden Jeneratör büyüyünce Manifestör olmaya çalışıyor “diye bir hicivsel ifade kullanırım, aurası Jeneratör aurası olduğu için böyle bir şansı yoktur. Ama hızlandıkça kendisini Manifestör zannetme eğiliminde. Ne kadar hızlı giderse de hayatında o kadar hışım başlar.

Uykuda da bir fark var. Manifeste Eden Jeneratörün yatağa gitmeden önce enerjisinin dibe yaklaşmış olması ama tam olarak da tükenmemiş olması gerekiyor; dibe yaklaşmadan yatarsa sistemi zarar görür. Bu yüzden sevdiği şeylerle uğraşarak enerjisini bitirmesine alan açmak en iyisi.

Anne baba için tavsiye basit: Saf Jeneratör çocuğun yavaşlığına saygı gösterin. Manifeste Eden Jeneratör çocuğa ise yavaşlamayı, adım atlamamayı hatırlatın. Beş katlı bir binaya çıkarken gözünü beşinci kata diken, ilk basamaklarda yuvarlanır.

“Aslansın, yaparsın!” yerine

Jeneratör anne babaların en sık yaptığı şey çocuklarına “Aslansın, yaparsın! Hadi başla, koştur!” demek. Çünkü kendileri de öyle büyütüldüler. Ama Jeneratör başlatmak için değil, cevap vermek için burada. Başlatmaya itilen her Jeneratör, sakralından zorla enerji almayı öğreniyor. Tükenmişlik dediğimiz kurgu tam da buradan doğuyor. Ra’nın sert diliyle: Sağlıklı yaşamayan Jeneratörler herkesin hayatını mahveder.

Peki ne yapmalı? Bence yolculuk çocuktan önce sizden başlıyor. Kendi sisteminizi tanımadan çocuğunuza strateji ve otoriteyi öğretmeniz çok zor. Kendi sakralının sesini dinleyen, kendi enerjisine saygı gösteren bir ebeveyn, çocuğuna bunu ayrıca anlatmak zorunda bile kalmıyor; çocuk görerek öğreniyor.

Bugünden başlayabileceğiniz üç şey:

  1. Çocuğunuzun “hı-hı” ve “ıh-ıh”larını düzeltmeyin; dinleyin.
  2. Emir yerine evet-hayır sorusu sorun ve soruyu olabildiğince spesifik kılın.
  3. Uyku saatini kaldırın; enerjisi bittiğinde uyumasına izin verin.

Kendimi dizaynımla tanımadığım yıllarda bu bilgiyle büyümenin nasıl bir şey olacağını çok düşündüm. Doğduğumuzda elimize bir kılavuz koysalarmış! Çocuklarımız için o kılavuzu yazacak olan bizleriz.

Ra’nın dediği gibi: “Dünyada sakral sesiyle hareket eden bir Jeneratörden daha güçlü bir varlık bulamazsınız.” O gücü çocuğunuzun elinden almayın.

Daha fazla bilgi almak ister misiniz? Bu makalelere göz atın 

>